نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٥٣

در رثاى سيد الشهداء ( ع )

سبزهء دامن او * تا فلك رفته شرار

همه چون نخله طور از عطش افروخته دل * همه از باد خزان ريخته در فصل بهار

خشك لب سوخته دل * مانده بىگل گلزار

همه شاداب ز خوناب ولى سينه كباب * يك گلستان همه بىآب و دو دريا به كنار

تشنه از قحطى آب * بهرهء هر خس و خار

يك طرف سرو سهى ساى أبو الفضل قلم * سرو آزاد قدش گشته تهيدست زبار

از كف افتاده علم * دستش افتاده زكار

تا از آن هيكل توحيد جدا گشت دو دست * رفت و بگسيخت ز هم سلسلهء يار و تبار

كمر شاه شكست * شد حرم بىسالار

يك طرف يوسف حسن ازل و گرگ اجل * رنگ خون بر رخ ماهش چه بر آئينه غبار

گشته همدست و بغل * شد جهان تيره و تار

طره اكبر ناكام به خون رنگين است * نه عجب گر ز غمش خون شده تا روز شمار

دل شه خونين است نافه مشك تتار * يك طرف قاسم ناشاد كه در حجله گور

نوعروسان چمن غمزده و زار و نزار * بسته آئين سرور

داغ آن لاله عذار * بدن نازك او تا شده پامال ستور

دست و پا تا كه به خون سر و تن كرده نگار * شد به پا شور نشور

چشم گردون خونبار * يك طرف اصغر شيرين دهن از ناوك تير

غنچه با تنگدلى خنده زد از ناوك خار * آب نوشيده ز تير

بر رخ بلبل زار * طوطى باغ بهشت از ستم زاغ و زغن

شكر شكر فشاند از دهن شكر بار