نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٤٩

مخمس غزل شيخ سعدى در مصيبت

اى كشت اميدم را خود حاصل بىحاصل * سهل است گذشت از جان ليكن ز جوان مشكل

تند آمدى و رفتى اى دولت مستعجل * دستى ز غمت بر دل پائى ز پيت در گل

با اين همه صبرم هست از روى تو نتوانم * زود از نظرم رفتى اى كوكب اقبالم

يكباره نگون گشتى اى رايت اجلالم * آسوده شدى از غم من نيز به دنبالم

در خفيه همىنالم وين طرفه كه در عالم * عشاق نمىخسبند از نالهء پنهانم

سوز غمت اى مهوش در سوخته مىگيرد * فرياد مصيبت كش در سوخته مىگيرد

خوناب مرارت چش در سوخته مىگيرد * بينى كه چه گرم آتش در سوخته مىگيرد

تو گرم‌تر از آتش من سوخته‌تر زانم * اى دوست نمىگويم چون آگهى از حالم

از مرگ جوانانم وز نالهء اطفالم * گر دست جفا سازد نابودم و پامالم

با وصل نمىپيچم وز هجر نمىنالم * حكم آن كه تو فرمائى من بندهء فرمانم

از بيش و كم دشمن هر چند كه بسيارند * با كم نبود هرگز چون در ره گل خارند

با نقش وجود تو چون نقش به ديوارند * يك پشت زمين دشمن گر روى به من آرند

از روى تو بيزارم گر روى بگردانم