نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٤٨

مخمس غزل شيخ سعدى در مصيبت

رفت اصغر شيرينم ز آغوشم و دامانم * برگ گل نسرينم يا شاخهء ريحانم

آن غنچهء خندان را من غنچه نمىخوانم * آن دوست كه من دارم و اين يار كه من دانم

شيرين دهنى دارد دور از لب و دندانم * كى مهر و وفا باشد اين چرخ بد اختر را

تا خلعت دامادى در بر كنم اكبر را * بينم بدل شادى آن طلعت دلبر را

بخت آن نكند با من كانشاخ صنوبر را * بنشينم و بنشانم گل بر سرش افشانم

اى جعد سمن سايت دام دل شيدائى * در نرگس شهلايت شور سر سودائى

بىلعل شكرخايت كو تاب و توانائى ؟ * اى روى دل آرايت مجموعهء زيبائى

مجموع چه غم دارد از من كه پريشانم * اى شمع رخت شاهد در بزم شهود من

موى تو و بوى تو مشك من و عود من * از داغ تو داد من وز سوز تو دود من

درياب كه نقشى ماند از طرح وجود من * چون ياد تو مىآرم خود هيچ نمىمانم

اى لعل لبت ميگون وى سر و قدت موزون * عذراى جمالت را من وامق و من مفتون

رفتى تو و جانا رفت جان از تن من بيرون * اى خوبتر از ليلى بيم است كه چون مجنون

عشق تو بگرداند در كوه و بيابانم