نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٤٠

[ در رثاى سيد الشهداء ( ع ) - شانزده بند ]

از فلك عز و جاه به روى خاك سياه * به چاه غم سرنگون چو ماه كنعان شديم

ز كعبهء كوى تو به حسرت روى تو * به حلقهء فرقه‌اى ز بت‌پرستان شديم

اى سر تو بر سنان شمع ره كاروان * به مهر روى تو ما شهرهء دوران شديم

ز جور خونخوارگان تو سربلندى و ما * ز دست نظارگان سر به گريبان شديم

پردگيان تو را حجاب عزّت دريد * تا كه تماشاگه پرده‌نشينان شديم

گاه به زندان غم حلقهء ماتم زده * به كنج ويرانه گاه چه گنج شايان شديم

چه ساربان عزا نواخت بانك رحيل * سر تو شد روى نى گمشدگان را دليل

بند شانزدهم

چه نيزه شد سربلند از سرسر وجود * شمع صفت جلوه كرد شاهد بزم شهود

سر به فلك بركشيد چه آه آتش فشان * بست بر افلاكيان راه صدور و ورود

آنكه مسيحا بدى زندهء لعل لبش * به دير ترسا گهى ، گهى به دار يهود

گاه به كنج تنور گاه به اوج سنان * يافته حدّ كمال قوس نزول و صعود

گاه به ويرانه بود همدم آه و فغان * گاه به بزم شراب قرين شطرنج و عود

از افق طشت زر صبح ازل زد چه سر * به شام شد جلوه‌گر مهر سپهر وجود

منطق داوديش لب به تلاوت گشود * يا كه انا اللَّه سرود آيهء رب ودود

نقطهء توحيد را دست ستم محو كرد * مركز دين را به ياد رفت ثغور و حدود

كاش دل مفتقر در اين عزا خون شدى * در عوض اشك ، كاش ز ديده بيرون شدى