نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٣٧

[ در رثاى سيد الشهداء ( ع ) - شانزده بند ]

سرو سهى ساى تو تا كه درآمد ز پاى * شاخهء طوبى شكست پشت مرا كرد خم

رايت منصور تو تا كه نگونسار شد * زد شرر آه من بر سر گردون علم

صبح جمال تو شد تيره چه در خاك و خون * بار عيال مرا بست سوى شام غم

قبلهء روى تو رفت به بارگاه قبول * ريخت ز نامحرمان حرمت اهل حرم

دست تو كوتاه شد تا كه ز تيغ جفا * شد سوى خرگاه من بلند دست ستم

اى كه گذشتى ز جان ز بهر لب تشنگان * خصم ببين در حرم روان چه سيل عرم

پس از تو اى جان من جهان فانى مباد * بىتو مرا يك نفس ز زندگانى مراد

بند يازدهم

چه شهسوار وجود بست ميان بهر جنگ * شد به عدم رهسپار فرقه بىنام و ننگ

فضاى آفاق را بر آن سپاه نفاق * چه تنگناى عدم كرد به يك باره تنگ

به جان گرگان فتاد شير ژيان * به روبهان حمله‌ور ، ز هر طرف شد پلنگ

مرغ دل خصم او به قدر يك طائرى * كه شاهباز قضا در او فرو برده چنگ

تيغ شرربار او چون دهن اژدها * دشمن خونخوار او طعمهء كام نهنگ

شد سر بدسيرتان چه گو به چوگان او * ز خون خونخوارگان روى زمين لاله رنگ

ز تيغ تيزش بلند نعرهء هل من مزيد * نماند راه فرار و نبود جاى درنگ

تا به جبينش رسيد سنگ زبد گوهرى * شكست آئينهء تجلّى حق به سنگ

نقطهء وحدت شد از تير سه پهلو دونيم * سر حقيقت عيان شد چه فروشد خدنگ

به تن توانائى از خدنگ كارى نماند * خسرو دين را دگر تاب سوارى نماند