نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٣٥

[ در رثاى سيد الشهداء ( ع ) - شانزده بند ]

چون كه ز قوس قضا سهم قدر شد رها * حلق محيط رضا مركز تقدير شد

تا كه ز خار خدنگ گل گلويش دريد * بلبل بىدل از اين غصه ز جان سير شد

تا ز سموم بلا غنچهء سيراب سوخت * لاله به دل داغدار ، سرو زمين‌گير شد

ناوك بيداد خصم داد چه داد ستم * خون ز سراپرده چون سيل سرازير شد

يوسف كنعان عشق طعمهء پيكان عشق * قسمت يعقوب پير نالهء شبگير شد

سلسلهء قدسيان حلقهء ماتم زدند * عقل مجرد ز غم بستهء زنجير شد

ديدهء گردون بر آن غنچهء خندان گريست * مادر بيچاره‌اش هزار چندان گريست

بند هشتم [ 1 ]

ناله برآورد كى طاقهء ( شاخهء ) ريحان من * وى گل نو رستهء گلشن دامان من

اى بسر و دوش من زينت آغوش من * مكن فراموش من جان تو و جان من

ديده ز من بسته‌اى با كه تو پيوسته‌اى * ياد نمىآورى هيچ ز پستان من

از چه چنين خسته‌اى وز چه زبان بسته‌اى * شور و نوائى كن اى بلبل خوشخوان من

غنچهء لب باز كن ، برگ سخن ساز كن * اى لب و دندان تو لؤلؤ و مرجان من

تير ز شيرت گرفت وز من پيرت گرفت * تا چه كند داغ تو با دل بريان من

مادر بيچاره‌ات كنار گهواره‌ات * منتظر ناله‌ات اى گل خندان من

عنچهء سيراب را آتش پيكان بسوخت * رفت بباد فنا خاك گلستان من

[ 1 ] اين بند و بند نهم و بند يازدهم ، يك بيت از ساير بندها بيشتر هستند .