نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٣٤

[ در رثاى سيد الشهداء ( ع ) - شانزده بند ]

هماى اوج ازل به دام قوم دغل * به كام گرگ اجل يوسف گل پيرهن

بدور او بانوان حلقهء ماتم زدند * شاهد رخسار او شمع دل انجمن

چه شمع در سوز و ساز لالهء باغ حسن * خدا است داناى راز ز سوز داغ حسن

بند ششم

چه نو خط شاه رفت به حجلهء قتلگاه * ساز مصيبت رسيد تا افق مهر و ماه

كرده نثار سرش اهل حرم در اشك * لاله رخان در برش ستاده با شمع و آه

نهاد گردون دون به طالعى واژگون * بساط سورى كه شد ماتم از او عذر خواه

به خون داماد بست ، به كف حنا نو عروس * رخت مصيبت به تن كرده چه بخت سياه

عروس و داماد را نصيب شد مسندى * يك از جهاز شتر واندگر از خاك راه

دود دل بانوان مجمرهء عود بود * ناله و فريادشان نفخهء آن بارگاه

پردگيان حرم خون جگر از سوز غم * مويه كنان مو كنان زار و نزار و تباه

سلسلهء بانوان چو مو پريشان شدند * روز چه شب شد سياه به چشم حق بين شاه

قيامتى شد به پا بگرد آن سرو ناز * عراق شد پر ز شور ز بانوان حجاز

بند هفتم

چه اصغر شيرخوار نشانهء تير شد * مادر گيتى ز غم به ماتمش پير شد

شير فلك بندهء همّت آن بچه شير * كه آب تيرش به كام نكوتر از شير شد