نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٣٠

داستان جلوس موسى بن جعفر ( ع ) در روز نوروز

گريند ز سوز دل بر او جن * وقتى خبرش رسيد مؤمن

كشتند حسين و همرهانش * آتش زده اين خبر به جانش

گريم به تو سوزناك و پرغم * از وقت عشاء تا سحر دم

گريم به تو تا كه خون روان است * تا ميوه بر شجر عيان است

( 1 ) در « مناقب » : از نوحهء آنها اين است :

ز قتل حسين شد زمين سرخ چونان * كه قرمز شود كرم از رنگ خون هان

دو صد واى بر قاتلش واى پس واى * كه در دوزخ آتش بسوزاندش جان

و نيز گفته‌اند :

بر زادهء فاطمه بنال آن كو * از كشتن او سپيد شد مو

از كشتن او شويد لرزان * بگرفت قمر ز قتل او هان

( 2 ) از « تاريخ الخلفاء » سيوطى است كه : ثعلب در امالى خود ، از ابى جناب كلبى روايت كرده است كه گفته : آمدم كربلا و به يكى از اشراف عرب گفتم : به من خبر رسيده كه شما نوحهء جنّيان را مىشنويد ، گفت : هيچ آزاد و بنده‌اى را نبينى جز آنكه به تو خبر دهد كه آن را شنيده ، گفتم : بگو بدانم تو خود از آنها چه شنيدى ؟ گفت : من خودم شنيدم كه مىگفتند :

جبينش را نبى ماليده بر دست * ز چهرش برق رخشانى همىجست

ز رادان قريشش باب و مام است * به جدّان نكو جدّش امام است