نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٢٩

داستان جلوس موسى بن جعفر ( ع ) در روز نوروز

بگريم كشتهء جور و ستم را * نبودش جرم آن مرد وفاء را

بگريم آنكه بر او گريه كرده * هر آنچه جا كند ارض و سما را

روا كردند بر اهل حريمش * حرام آنچه بود حتى اماء را

بقربان تن عريانش بابم * ربودندش بجز دين و حيا را

ز هر سو كى تسلى هست آخر * ولى اين سوك ماند اهل عزاء را

زهرى گويد : جن بر او نوحه كردند و گفتند :

زنان جن همه گريند سوزان * همه سيلى زنان بر روى رخشان

سيه‌پوشان پس از پوشاك الوان

گويد : در ضمن آنچه از گفتار جنّيان حفظ شده است اين است :

جبينش را نبى ماليده بر دست * ز چهرش برق رخشانى همىجست

ز رادان قريشش باب و مام است * به جدّان نكو جدّش امام است

تو را كشتند اى زاد پيمبر * به دوزخ تا ابد گشتند اندر

( 1 ) ابن قولويه از ابى زياد قندى روايت كرده كه : گچ‌كاران سحرگاه در جبّانه نوحه‌سرائى جنّيان را بر حسين ( ع ) مىشنيدند كه :

جبينش را نبى ماليده بر دست * ز چهرش برق رخشانى همىجست

ز رادان قريشش باب و مام است * به جدّان نكو جدّش امام است

( 2 ) از على بن حزور گويد : از ليلى شنيدم مىگفت : نوحه‌خوانى جن را بر حسين ( ع ) من شنيده‌ام كه مىگفتند :

اى ديده ببار اشك سوزان * حق است خبر تو باش گريان

بر زادهء فاطمه بنال كامد * بر شطّ فرات و پس نيامد