نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٠١

خطبهء امام زين العابدين ( ع )

خواستگارش شدند و گفت : من بعد از رسول خدا ( ص ) پدر شوهرى نگيرم ، يك سال بعد از آن حضرت ، زير سقف خانه نرفت و بيمار شد و از غصّه جان داد و گفته‌اند : يك سال سر قبر او ماند و به مدينه آمد و از تأسّف مرد .

( 1 ) در بعضى مقاتل است كه : چون امّ كلثوم سوى مدينه شد ، گريست و مىگفت :

مدينة جدّنا لا تقبلينا * فبالحسرات و الأحزان جينا

خرجنا منك بالأهلين جمعا * رجعنا لا رجال و لا بنينا

اى مدينهء جدّ ما ، ما را مپذير * حسرت آورديم و غمها كردمان پير

كن رسول اللَّه را بر ما خبردار * ما ز مرگ باب خود زاريم و دلگير

چون برون گشتيم بد ما را كس و كار * چون كه برگشتيم نه مردى نه فرزندى عنان‌گير

در برون رفتن به دور يكديگر بوديم جمع * چون كه برگشتيم كم بوديم و لخت از دزد شبگير

در امان اللَّه بوديم آشكار و بىتكلّف * چون كه برگشتيم ترسانيم چون رمخورده نخجير

بد انيس ما حسين آن سيد و و الا و مولا * چون كه برگشتيم زير خاك بود از جان خود سير

بىكفيل اندر بيابان همچنان گم گشته حيران * بر برادر نوحه‌گر بوديم با صوت بم و زير