نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٥

فصل دوّم

مرقده ) ، از ابن الوليد ، از صفّار ، از ابن ابى الخطاب ، از محمد بن اسماعيل ، از صالح بن عقبه ، از ابى هارون مكفوف گويد : حضور امام ششم رسيدم ، فرمود :

شعر مرثيه بخوان ، خواندم ، فرمود : نه ، همچنان كه براى او ميان خود مرثيه مىخوانيد و سر قبرش نوحه‌گرى مىكنيد ، من اين بيت را خواندم :

بگذر به مزار حسين * و به استخوانهاى پاكش بگو

حضرت گريست ، چون گريه كرد بازگرفتم ، فرمود : ادامه بده ، دادم ؛ فرمود :

بيفزا ؛ اين شعر را خواندم :

اى فروه بپاخيز و بمولات بنال * بر نعش حسين گريه را ده تو مجال

خود آن حضرت گريست و زنان حرم صيحه كشيدند و چون آرام شدند ، فرمود : اى ابو هارون ، هر كس نوحه براى حسين بگويد و ده كس را بگرياند ، بهشت از آن او است ، و از شماره يكى يكى كاست تا به يك رسيد و فرمود :

هر كس نوحه بخواند براى حسين ( ع ) و يك نفر را بگرياند ، بهشت از آن او است ، سپس فرمود : هر كس ياد او كند و بگريد ، براى او است بهشت .

مىگويم : « بگذر به مزار حسين » از اشعار سيّد حميرى است چنانچه شيخ ابن نما به صراحت گفته ، و اشعار اين است :

بگذر به مزار حسين * و به استخوانهاى پاكش بگو

اى كالبد تا هميشه از * اشكهاى روان سيراب باشى

چون به مزارش بگذرى * مركب خود را بسيار نگهدار

گريه كنى بر آن تن پاك * و زادهء فاطمهء پاك

چون گريهء زن داغديده‌اى * كه روزى پسر عزيزش مرده