نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٤٤

ذكر مقتل كودك شيرخوار

بهترين خلق خدا باب من است * مام من نيز و منم بن خيرتين

نقره‌اى پاك ز زر نابى * منم آن نقره و زاد ذهبين

كيست كور است نيائى چه نيام * يا چه بابم منم ابن العلمين

فاطمه زهراء مام و پدرم * بشكن كفر به بدر است و حنين

او جوان بود و پرستيد خدا * كه قريش عابد جفت وثنين

لات و عزّى بت و معبود همه * ز على بود نماز قبلتين

پدرم شمس و مرا مام قمر * كودكى هستم و زاد قمرين

روز جنگ احدش ضرب بدى است * كه شفا داده دلش از عسكرين

هم به احزاب و به فتح است كه بود * مرگ كفار پر از نكبت و مين

در ره حق چه بديها كردند * امت بد منشى با عترتين

عترت نيك نبىّ مصطفى * و على همچو گلى در جحفلين

[ 1 ] .

( 1 ) سپس با شمشير كشيده از زندگى بريده و دل بر مرگ نهاده برابر آن لشكر ايستاده و مىگفت :

منم زاد على پاك و از هاشم نژاد من مرا اين فخر بس باشد همين شد افتخار من نياى من رسول اللَّه گرامىتر ز هر فردى سراج اللَّه خلقيم و درخشيدن شعار من

[ 1 ] جحفل : لشكر جرّار يعنى در ميان دو لشكر خونخوار كه رنگها پريده گردد ، رنگ على ( ع ) چون گل سرخ شكفته مىشود .