مناقب و مراثى اهل بيت ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٩٩

24 تفسير آفتاب

چه بانوئى كه به خورشيد خون گرفتهء عشق * به قدر وسعت هفت آسمان محبّت داشت

دل تو بود پر از شور و اشتياق حسين * كه لحظه لحظهء عمرت ازين حكايت داشت

حسين نيز به شايستگى نثار تو كرد * هر آن‌چه عاطفه و التفات و رأفت داشت

نبود حاجت بوسيدن گلوى حسين * حسين با تو هزاران هزار صحبت داشت

حسين از تو جدايى نداشت در هر حال * مگر به خاطر انسى كه با شهادت داشت

چراغ آخرتش باد شاعرى كه سرود * دو مصرعى كه در او يك جهان طراوت داشت

« نه ذو الجناح دگر تاب استقامت داشت * نه سيّد الشهدا بر جدال طاقت داشت »

ستارهء سحر تو كه روى خاك افتاد * هزار و نهصد و پنجاه و يك جراحت داشت

من و مكارم اخلاق زينبى هيهات ! * كجا برابر خورشيد ذرّه جرأت داشت

تو آن يگانه اسيرى كه در چهل منزل * به دوش خستهء خود كوهى از رسالت داشت

تو آفتاب حقيقت شدى به بزم يزيد * كه سعى بيهده در محو واقعيّت داشت