مناقب و مراثى اهل بيت ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٩٦

23 در مدح حضرت زينب كبرى ( س )

خاك رواق درگهش از بوسهء ملك * چون دامن سپهر برون اختر آورد

آن كس كه داد در دل خود جاى حبّ او * همچون خليل گُل به كف از آذر آورد

باب نجات تا بگشايد به روى خلق * او را خداى شافعهء محشر آورد

او شرزه شير بيشهء فضل و شجاعت است * زشت است كس به لب سخن از مضطر آورد

جز او كه بود تا كه به طوفان حادثات * از صبر بر سفينهء غم ، لنگر آورد

از آن به بطنِ مام ، حقش دختر آفريد * تا بهر شاه تشنه لبان خواهر آورد

آمد به قتلگه سوى نعش برادرش * چون عاشقى كه رو به سوى دلبر آورد

در خون و خاك غوطه‌ورش ديد آن چنان * كز پرنيان سرخ كسى بستر آورد

گفتا ز جاى خيز برادر نظاره كن * بر ما چه اين سپاه ستم گستر آورد

ظلمى كه اين سپاه به آل تو كرده است * كى كافر اين ستم به سر كافر آورد

« طائى » نه قابل است بدان ضعف معنوى * تا مدحت و ثناى تو در دفتر آورد « * »

* ديوان طائى شميرانى ، جلد دوّم ، بخش قصايد ، تبريز ، 1366 ه . ش ، ص 196 .