مناقب و مراثى اهل بيت ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٩

14 ميلاد مسعود امام حسن مجتبى ( ع )

نقش گل را آن چنان آراست نقّاش بهار * كز شگفتى ماندت انگشت حيرت در دهن

از شميمى خاك گردد مشكبيز و مشك بار * وز نسيمى آب گردد موج خيز و موج زن

سبزه پرچم بر فرازد صبحدم در باغ و راغ * لاله آتش بر فروزد شامگاهان در دمن

گل شد از لطف نسيم و دولت ابر بهار * شاهدى شيرين شمايل دلبرى سيمين بدن

دشت و صحرا در لطافت تالى باغ بهشت * باغ و بستان در طراوت رشك فردوس عدن

در شب مهتاب بينى بر لب آب روان * عاشقان را بزم عيش و شاعران را انجمن

نو نهالان چمن را دايهء ابر بهار * گه ز رخ شويد غبار و گه بنوشاند لبن

تا كند بلبل دل گل را اسير دام عشق * گه ز شيرين خواندنش افسانه ، گاه از كوهكن

وه ! چه خوش بشكفته در گلزار زهرا نو گلى * كز طراوت گشته رويش رشك گلهاى چمن

ديده از نور جمالش روشنى يابد چو دل * بلبل از شوق وصالش در چمن نالد چو من

بلبل آن جا هر سپيده‌دم سرايد نغمه‌اى * در ثناى خسرو خوبان امام ممتحن