مناقب و مراثى اهل بيت ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٨

10 در مدح امام ممتحن حضرت امام حسن مجتبى ( ع )

شاهى كه بود رويش در چرخ امامت ماه * نامش حسن و حسنش آيينهء ذات اللّه

فرماندهء هفت اختر برپا كن نه خرگاه * آن سيّد عالى قدر آن سرور عالى جاه

آن شاه فلك اورنگ آن مير مَلَك افواج

بگرفته ز حلم او شرع نبوى رونق * هر سوء ز وى بيرون هر قدس به دو ملحق

گر خلقت او خواهى از نور خدا مشتق * ور رتبهء او جويى هم از حق و هم با حق

نى در صفت افراد نى در روش ازواج

بى مرحمتش در باغ از خاك نرويد گل * بى جلوهء او بر گل ، شيدا نشود بلبل

آوا نكشد قمرى غوغا نكند طغرل « 2 » * شهلا نشود نرگس بويا نشود سنبل

دلكش نشود گلبن قامت نفرازد كاج

افغان كه پس از بابش غم بر اثر غم ديد * زندانِ بلا بر خود ويرانهء عالم ديد

اندوه پى اندوه ماتم پى ماتَم ديد * وز امّت بىپروا بس جور دمادم ديد

روزش به نظر آمد چون شام غريبان داج « 3 »

آوخ كه دل زارش از درد و غم آزردند * از زير قدومش گه سجّاده ز كين بردند

( 2 ) - طغرل ( بر وزن بلبل ) : پرنده‌اى است همچون باز و شاهين . ( 3 ) - داج : تاريك .