مناقب و مراثى اهل بيت ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٧

10 در مدح امام ممتحن حضرت امام حسن مجتبى ( ع )

ضحاك دى از گلشن بگريخت به صد خوارى * چون ديد فراهم شد اسباب گرفتارى

در داد خود از كف ملك ، افكند خود از سر تاج

عيد آمده اى ساقى هان باده به ساغر كن * سرمست حريفان را از بادهء احمر كن

مطرب غم دل زايِل از نغمهء مزمر « 1 » كن * زير و بم مزمر را در باغ برابر كن

با غلغلهء بلبل با زمزمهء درّاج

اى شيردلان مفتون از ديدن آهويت * دام است و رسن جانا يا طرّهء گيسويت

تير است و كمان تركا ! يا مژّه و ابرويت * هر چند نيرزد جان با رنجش بازويت

بنماى دل ما را از لطف به تير آماج

شد رام دو آهويت بود ار دل من ضيغم * تن كرد به محنت خو ، جان گشت به غم مدغم

خواهى اگر از رحمت فارغ كُنيَمْ از غم * جام مى وصلم ده نى جام مى از در غم

كاين نيست غمى كان را بتوان ز مى استعلاج

از شادى و از ماتم تا چند سخن گويم * توصيف دمن آرم تعريف چمن گويم

با صوت حسن آن به كاوصاف حسن گويم * ز آن شاه زمان خوانم زان ماه زمن گويم

وز بندگى آن شه گيرم ز سلاطين باج

( 1 ) - مزمر : ( مزمار ) : نى ، نى لبك .