مناقب و مراثى اهل بيت ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٣١

5 در مدح امام حسن مجتبى ( ع )

فكرى كند براى شكست دلم ز نو * هر اخترى كه بيند اين سبز منظرم

شايد به من ببينى و كسب هنر كنى * كز خلعت زمانه گليمى است در برم

جز ماهتاب نيست چراغم به چار فصل * جز آفتاب فصل شتا نيست مجمرم

چون گوى عنبر ار چه كنم خوش دماغ جان * در پا فتاده چون سر زلف معنبرم

دامان گوهر از سخن تازه ريختم * در پاى همگنان و همين شد ميسّرم

شاهم به دار ملك سخن ، ليكن از قضا * هرگز نديده ديدهء گردون مظفّرم

خوردند شكّر من و دادند حنظلم * عيبم مكن كه پردهء اين سفلگان درم

از شعر دلكشم كه به هر ذوق جان فزاست * عالم پر است از شكر و زهر مىخورم

شعر ترم نداشت بجز ديده مشترى * جز وى كسى نكرد به دامان چو گوهرم

طالع مراد دشمن و من بسته دل به عيش * نانم نپخته مانده و من سفره گسترم

از بار جور اين فلك چنبرى دوتاست * همچون كمان حلقه قد گشته چنبرم