مناقب و مراثى اهل بيت ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٨٧

77 در مدح حضرت امام هادى على النقى ( ع )

مه سپهر فضيلت ، محيط جود و كرم * شه سرير ولايت چراغ شرع مبين

طليعه‌اى كه ز بهر طواف شمع رخش * گشوده بال چو پروانه جبرئيل امين

شهنشى كه شهان پيش خاك درگاهش * كشيده دست ز تخت و كلاه و تاج و نگين

مهى كه بهر تماشاى آفتاب رخش * نشسته در صف گردون ستارگان به كمين

سرور سينهء زهرا ، سليل ختم رسل * نهال گلشن طاها و روضهء ياسين

به پيش تربت پاكش دم از بهشت مزن * كه خاك اوست مصفّاتر از بهشت برين

ضمير اهل يقين از صفاى او روشن * دهان اهل ادب از كلام او شيرين

رخش طليعه آيات كبرياست بخوان * صفات ذات خدا را از آن خطوط جبين

چو دُر لئالى طبعش به گوش دل آويز * كه طبع اوست گرانمايه گنج دُرّ ثمين

شهى كه حكم ولايش ز بامداد ازل * نوشته كلك قضا بر صحيفهء تكوين

حصار علم و يقين شد به دست اوستوار * كتاب فضل و شرف شد به نام او تدوين