مناقب و مراثى اهل بيت ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٨٣

76 در مدح امام ابو الحسن على النقى الهادى ( ع )

فتاده مرغ دلم ز آشيان در اين وادى * كه هر كجا رود افتد به دام صيادى

به دانه‌اى دُر يك دانه مىدهد بر باد * نه گوش هوش و نه چشم بصير نقّادى

چنان اسير هوا و هوس شدم كه نپرس * نه حال نغمه‌سرايى نه طبع وقّادى

دلا دل از همه برگير و خلوتى بپذير * مدار از همه عالم اميد امدادى

مگر ز قبلهء حاجات و كعبهء مقصود * ملاذ حاضر و بادى « 1 » علىُّ الهادى

محيط كون و مكان نقطهء بصير وجود * مدار عالم امكان مجرّد و مادى

( 1 ) - حاضر و بادى : حاضر : كسى كه در حضر و در شهر ساكن است . بادى : كسى كه باديه‌نشين و صحرانشين است .