مناقب و مراثى اهل بيت ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٨١

75 ستايش امام هر دو جهان حضرت على النقى ( ع )

ز جوى گريه خورد آب نخلهاى دعا * ز اشك شمع بود ، شعله گرم باليدن

به ناله نامه كند پاك از گنه سالك * كه آب ، زنگ ز دل مىبرد به ناليدن

ز ملك و مال چه ماند به كس ، بجز غم و رنج ؟ * ز دجله در كف دولاب چيست ؟ ناليدن

مگر ز بندگى بندهء گزيدهء حق * كه هست خاك درش نور ديدهء ديدن

امام هر دو جهان : « حضرت على نقى » * كه ذكر نام خوشش چيست ؟ شهد خاييدن

يگانه گوهر درياى علم و جود و شرف * كه هست پلّهء قدرش فزون ز سنجيدن

دو لب ز ارض و سما داده‌اند گيتى را * براى درگه آن قبله‌گاه بوسيدن

چو دُر فشان شود آن بحر بىكنار ، زند * محيط مُهر خموشى به لب ز ناليدن

شها ! تو مهر سپهر جلال و ، من خاكم * ز مهر دور نباشد به خاك تابيدن

غنى ز جنّت و ايمن ز دوزخم سازد * مرا به مهر تو در حشر زنده گرديدن

اگرچه نيست ثناى تو حدّ من ، ليكن * من و در آرزوى آن به خويش پيچيدن