مناقب و مراثى اهل بيت ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٨٠

75 ستايش امام هر دو جهان حضرت على النقى ( ع )

چو گل مشو همه تن لب ، براى خنديدن * كه تند باد فنا مىرسد به گل چيدن

اجل به قصد تو تيغ دو دم كشيده ز صبح * همان چو شعلهء شمعى تو گرم رقصيدن

كنون كه صرصر پيرى به نخل عمر وزيد * به خود چو برگ خزان است جاى لرزيدن

به وقت خنده نه بيجاست اشك ريزى چشم * كند به حال تو بىباك ، گريه خنديدن

ز خرّمى شده پامال خلق سبزه و گل * به روى دست بود جاى نى ز ناليدن

ز فيض صحبت گفتار اهل علم و خرد * هميشه كار قلم گريه است و ناليدن