مناقب و مراثى اهل بيت ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢١٧

57 صبح صادق در منقبت امام صادق ( ع )

زد بلبل سحرخيز فرياد شورانگيز * كاى مست خواب غفلت و اى بندهء منافق

شد وقت آن كه خوانند حمد و ثناى معبود * شد گاه آن كه نالند در پيشگاه خالق

از بوستان احمد بگذر كه بلبل آن جا * بر شاخ گل سرايد وصف جمال صادق ( ع )

نور جمال صادق چون از افق برآمد * شد صبح عالم آراش بر شام تيره فايق

از شرق و غرب بگذشت نور فضايل او * چون آفتاب علمش طالع شد از مشارق

تن پيكر فضايل ، جان گوهر معانى * دل منبع عنايات رخ مطلع شوارق

همچون صدف ز دريا دُرهاى حكمت اندوخت * چون گوهر وجودش شايسته بود و لايق

بر پايهء كمالش محكم اساس توحيد * از پرتو جمالش روشن دل خلايق

خورشيد برج ايمان ، شمشاد باغ امكان * گنجينهء كمالات ، سرچشمهء حقايق

هادى شوند يكسر گر لحظه‌اى بتابد * نور هدايت او بر جسمهاى عايق « 1 »

بر لوح سينهء اوست آيات حق هويدا * وه ! وه ! عجب سوادى است با اصل خود مطابق

( 1 ) - عايق : بازدارنده ، آن كس كه مردم را از امور بازدارد .