مناقب و مراثى اهل بيت ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٠٣

54 در مدحت پيشواى به حق ناطق حضرت امام جعفر صادق ( ع )

عمر من ! سركشى بنه از سر * كه ز پايت درآرد اين غدّار

زندگى را به خويش آسان كن * كه ره مرگ هست بس دشوار

بهر يك جسم خاكى اين همه رنج ؟ * بهر ويرانى اين همه پيكار

چه كند ؟ يك دل و دو صد تشويش * چه كند ؟ يك گل و هزاران خار

چون به منزل رسى كه در ره دين * توسن نفس بر تو گشته سوار ؟

گوى چوگان عشق كن سرِ نفس * تا برى گوى دولت از مضمار « 2 »

نه همين دل ، كه درد بايد درد ! * نه همين حرف ، كار بايد كار !

غم چو دارى ، دگر چه غم دارى * غم دين ، ليك نى غم دينار

دين ، ولى دين « جعفر صادق » * قرّة العين سيّد اخيار

آن كه از وى قوى است ، دين را پشت * هم ازو گرم ، شرع را بازار

ملك دل را به ياد اوست معاش * چرخ دين را به مهر اوست مدار

ز آسمان است رتبتش را ننگ * وز جهان است همّتش را عار

راه حق راست ، دانشش رهبر * روى دين راست ، رايش آينه‌دار « 3 »

خلق را از شباهت سخنش * شد به گوش آشنا دُر شهوار

حرف علمش چو در ميان آيد * مىكشد بحر ، خويش را به كنار

داده از حيرت رخش همه روز * نور خورشيد پشت بر ديوار

بر سر صبح صادق ، از نامش * طبق نور كرده مهر نثار

پيش گلزار خلق او از شرم * عرق فيض مىچكد ز بهار

هر كه را در دعا وسيله نه اوست * باشد از زاريش خدا بيزار

نشود گفت از هزار يكى * گويم از فضل او يكى ز هزار

نيست حدّ تو اى زبان اين حرف * نيست كار تو اى قلم اين كار

تو ، چه با اين شكستگى واعظ * كرده‌يى عزم اين ره دشوار ؟ !

در طريق عميق مدحت اوست * پاى فكر سخنوران افگار

( 2 ) - مضمار : ميدان . ( 3 ) - دانش امام ( ع ) راهبر راه حق است و راى و فكرش آينه‌دار و آراينده روى دين مىباشد .