مناقب و مراثى اهل بيت ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٦٧

43 در مدح سرور دنيا و دين و فخر زمين و آسمان حضرت امام محمد باقر ( ع )

بس كه رنگين است از عكس خزان هر سو هوا * باد چون دامان پر گل مىرود از بوستان

بشكفد هر دم ز شاخ خامه‌ام رنگين گلى * گلشن طبع مرا گويى بهار است اين خزان

ما ز سير گلشن معنى ، دلى وا مىكنيم * كرده ما را فارغ از گلشن ز سير گلستان

نى غلط گفتم ، چه آيد زين پريشان گفته‌ها * مىكنم زين حرفها ، كلك زبان را امتحان

تا نويسم شمّه‌اى از مدحت شاهى كه اوست * سرور دنيا و دين ، فخر زمين و آسمان

نور چشم مصطفى « باقر » امام پنجمين * آن كه مىبالد سخن بر خود ز مدحش هر زمان

صنع حق را بود چشم و ياد حق را بود دل * حكم حق را بود گوش و حرف حق را بُد زبان

كاخ ملّت را ستون و قصر دانش را اساس * راه حق را رهنما و حصن دين را پاسبان

از وقارش چون بگويم شمّه‌يى ، نبود عجب * گر شود قدر سخن با اين سبك قدرى ، گران

شمع فكر مدحش از فانوس دل تا روشن است * لفظ و معنى گرددش برگرد سر پروانه سان

حدّ واعظ كى بود شاها تلاش مدح تو ؟ * نيست جز تعريف عرض حال منظورى از آن