مناقب و مراثى اهل بيت ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٦

1 در فضيلت امير المؤمنين حسن بن على ( ع )

زهر قهر عدو هلاكش كرد * فقد ترياك دردناكش كرد

پاك نايد ز مردم بىباك * عود نايد ز دود چوب اراك « 8 »

ماه در چشم او هلال نمود * زهر در كام او زلال نمود

زان كه زان واسطه چشيدن زهر * وان ز دشمن بسى كشيدن قهر

بجهانيد جانش از ره حلق * برهانيدش از دنائت خلق

روز باطل چو حق شود پنهان * اهل حق را توبه ز كور مدان

پاى باطل چو دست بر تابد * دل دانا به مرگ بشتابد

چون جهان حيز « 9 » را امير كند * زال زر روى چون زرير « 10 » كند

گرچه اين بد به روى او آمد * پشت اقبال سوى او آمد

بود با اين دژم ولى همه روز * همچو خورشيد دهر شهر افروز

آن بهى طلعت بزرگ نسب * آن ز علم و ورع چراغ عرب

خواسته چون خرد ز بهر پناه * شرف از منصب كريمش جاه

خاطرش همچو بحرى اندر شرع * راسخ اصل بود و شامخ فرع

مسند و مرقدش بر از افلاك * مشرب و منهلش « 11 » ز عالم پاك

مشرب عرق و منهل جگرش * بود از حوض جدّش و پدرش

مانده آباد از سخاى كفش * خاندان نبوت از شرفش

كرد خصمان برو جهان فراخ * تنگ همچون درونگه درواخ « 12 »

بى سبب خصم قصد جانش كرد * او بدانست و زان امانش كرد

بار ديگر به قصد او برخاست * بى گناهى ورا به كشتن خواست

پس سيم بار عزم كرد درست * شربت زهر همچو بار نخست

راست كرد و بداد آن ناپاك * كه جهان باد از چنان زن ، پاك

صد و هفتاد و اند پاره جگر * بدر انداخت زان لب چو شكر