مناقب و مراثى اهل بيت ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٤٧

37 قصيدهء سجّاديه در ستايش امام على بن الحسين ( ع )

بلبل خوش نغمهء داود عترت * كرد پر شور و نشاط اين گلستان را

عارفان از پرتو درس و دعايش * يافتند اسرار علم كن فكان را

باغ دلها را خوش اوراق كتابش * داد زينت همچو گل باغ جهان را

در دعا راز و نيازش عاشقانه * داد تعليم حقايق انس و جان را

چون خرامد سرو بالايش به رضوان * محو حُسْن خود كند حور جنان را

چنگ زن آن عروة الوثقاى حق را * و آن سفينهء رحمت و نوح زمان را

گوهر حكمت بسى ريزد بيانش * چون گشايد بر سخن شيرين زبان را

نور سرمد خواه از آن خورشيد ايمان * تا زدايد ظلمت وهم و گمان را

در مناجات و دعا سوز و گدازش * آتش افروزد به دل پير و جوان را

گريه‌ها و نالهء شبهاى تارش * شعله زد بر دل سپهر و اختران را

چون به شام از جور چرخ كجرو آمد * نطق شه آتش به دل زد شاميان را