مناقب و مراثى اهل بيت ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٢٢

30 در مدحت چراغ ديدهء عباد حضرت سجاد ( ع )

ز تندباد جلال خدا تن زارش * چو موج قلزم رحمت هميشه بىآرام

چو خوشه ، زرد ، ولى دانه‌كش ضعيفان را * چو گل ، شكسته ، و ليكن شكفته روى مدام

غريب ، ليك وطن سايه‌اش غريبان را * يتيم ، ليك پدر ز التفات بر ايتام

ز حلم كرده به هم يار ، جرم و بخشش را * به علم داده جدايى ، حلال را ز حرام

چو چشم خويش ، كف او مدام در ريزش * چو بحر همّت خود ، دل هميشه بىآرام

فگنده بار علايق ز خويش ، تا كه كشد * به خانهء فقرا ، آب و نان به دوش مدام

ز بس خضوع ، شدى آب در نماز ، اگر * براى سجده نبودى ضرور هفت اندام

عدوى او كه دماغش ز دود جهل پر است * به حشر كى رسدش بوى مغفرت به مشام ؟

سخن رسيد به سر منزل دعا واعظ * عنان بكش كه نه اين راه را بود انجام

قلم مناز به بازوى خود ، كه ممكن نيست * رسد به پايهء قدرش كمند طول كلام

غرض از اين همه ، اظهار بندگى است مرا * و گرنه من كيم آن قدر كو ، و مدح كدام ؟

سزاى درگه او نيست تحفه‌يى در كف * مرا به غير دعا ، و السلام و الاكرام