مناقب و مراثى اهل بيت ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٢١
30 در مدحت چراغ ديدهء عباد حضرت سجاد ( ع )
از اين جهت شب قدر است نام او كه بود * چو روز روشن از او قدر اهل بيت كرام
چنان عزيز ، كه خلق از رعايت ادبش * كنند خنده چو گل بىصدا در اين ايّام
زهى مبارك ماهى ، كه بسته است كمر * پى نجات گنه پيشگان ز خاص و ز عام
همين براى اميد سياه‌رويان بس * كه نور تابدش از ماه نو ز جبههء شام
عجب خجسته هلالى ، كه با كمال شرف * دو تا نموده قد و مىكند به خلق سلام
هلال نيست ، بود خيل روزه‌داران را * براى صيد غزالان فيض ، حلقهء دام
نه ماه نو ، كه ز تأثير باد نوروزى * گلى است از چمن فيض ، ناشكفته تمام
بود به اين همه قدر و كمال ، اين مه نو * غلام حلقه به گوشى كه شد هلالش نام
غلام حلقه به گوش كه ؟ بر گزيدهء حق * كه بود سال درازش تمام ماه صيام
چراغ ديدهء عُبّاد ، حضرت سجّاد * كه آفتاب چو مه نور از او نمايد وام
ز ذكر واقعهء كربلا نياسودى * دلش كه مقرى تسبيح ناله بود مدام