الامام الجواد ( ع ) ( نگاهى گذرا بر زندگانى امام جواد ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٧٦

گل باغ محمّدى

حجّت حق ، قدم به عالم زد * آن كه دين را بود بزرگ دليل

بحر فيّاض سرمدى است جواد * گل باغ محمّدى است جواد

خالق ما به يمن اين مولود * كو بود والى ولىّ ودود

باب رحمت ، در سخا و كرم * از طفيلش به روى خلق گشود

خسرو طوس ، شاد و خندان شد * طالع بخت ما شده مسعود

از پس پردهء شهود و غيب * آفتاب جمال چهره نمود

دستى از آستين برون آمد * منزل وحى اين ترانه سرود

كه در آيينهء الهيّت * شد عيان عكس احمد محمود

هاتف اين مژده را به عالم داد * روز عيد است و لحظهء موعود

از سويداى ديدهء دل بين * كه هويدا است شاهد و مشهود

تيره غم ز چهر عالم رفت * شادى آمد دوباره چهره گشود

بحر فيّاض سرمدى است جواد * گل باغ محمّدى است جواد

مرغ دل ، مدح غنچهء گل گفت * وصف گل با زبان بلبل گفت

طوطى هند ، با شكر خنده * از گلستان و باغ و سنبل گفت

آفرين آفرين از اين گفتار * آنچه آن حبهء قرنفل گفت

از حديث كسا دليل آورد * سرّ اين نكته با تسلسل گفت

اين جهان ، صورت است يا سيرت * وصف را حقّ ، به سورهء قل گفت

چهارده شمس و مظهر يك نور * نامشان بايد با تعقّل گفت

مظهر جود حقّ جواد بود * مطلع شمس با تعادل گفت

وحى نازل شده به امر خدا * بايدم حمد با توكّل گفت

منطق كل شىء گر گوياست * بايد اين ذكر با توسّل گفت

بحر فيّاض سرمدى است جواد * گل باغ محمّدى است جواد

بود مسرور پادشاه نفوس * در حريم جلال كرده جلوس