الامام الجواد ( ع ) ( نگاهى گذرا بر زندگانى امام جواد ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٦٤

حيات جاودانى

آن نمك نشناس ملعونه دغا * قلب عالم سوخت از زهر جفا

در جوانى شد گلستانش خزان * رفت از جان جهان ، تاب و توان

كرد ام الفضل كارى در جهان * شد به محنت مبتلا صاحب زمان

بر رخ فرزند زهرا بست در * آن زن ملعونهء بيدادگر

هرچه گفتا از عطش افروختم * از جفا و زهر كينه سوختم

كس جواب شاه عطشان را نداد * كس جواب روح قرآن را نداد

قامت آن سرو خلقت شد كمان * زد شرر داغش به جان شيعيان

همچو بيرحمى نديده روزگار * كس ببندد آب را بر روى يار

همچنان جدّش به راه حفظ دين * تشنه جان داده جواد العارفين

زين دو ماتم شور در امكان فتاد * زمزمه در عرش الرّحمن فتاد

آن يكى در سايه ، اين در آفتاب * جسم هر دو ماند بر روى تراب

قطره ، كاخ ظلم را بر باد داد * آه مظلومان و افغان عباد

الهى ، سينه‌ام مجروح و غمگين * شد از زهر جفاى دشمن دين

براى خاطر دنياى فانى * رسيدم بر حيات جاودانى

همين ملعونهء شوم ستمكار * مرا مسموم كرده در شب تار

دل فرزند زهرا را شكسته * به روى سينه ، تير غم نشسته

دلم غمگين و در سوز و گداز است * مرا با كبريا راز و نياز است

به هنگام شباب و كامرانى * خزان شد گلشنم فصل جوانى

غزالانم به محنت مبتلا شد * جهان در ماتمم ماتم‌سرا شد

به روى من در كاشانه بستند * دل پيغمبر و حيدر شكستند

دل افروخته با لعل عطشان * كشيدم بس نوا و شور و افغان

نيامد كس پى دلجوئى من * به دست آرد دل مهجورى من