الامام الجواد ( ع ) ( نگاهى گذرا بر زندگانى امام جواد ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٦١

خزان گلزار

گشته از زهر جفا ، سينه و قلبم مجروح * خون دل آمده ، از چشم درربار شده

هرچه فرياد كشيدم : ز عطش سوخته‌ام * نه كسى باخبر از من ، به شب تار شده

بر رخم بسته در و حجره و محبوسم كرد * خود گرفتار غضب ، آتش قهّار شده

آخر الامر به مقصود خودش نائل شد * ليك آرام دلم ، زار و عزادار شده

قطره ، زين ماتم عظمى ، دل دريا خون شد * شور عاشور ، دگر باره پديدار شده

غمخانه

غمخانه

بار ديگر عالمى غمخانه شد * غم‌فزا از نالهء جانانه شد

در عزاى نور چشم احمدى * غرق ماتم شد جهان سرمدى

قلزم كون و مكان آمد به جوش * مىرسد بر گوش دل ، بانگ سروش

شد پريشان خاطر بدر الدّجى * آن سمّى مصطفى ، پور رضا

آن جواد جود ربّ العالمين * شد مشوّش خاطرش از زهر كين

در جوانى شد خزان گلزار او * زرد گشته چهرهء گلنار او

همسرش ظلم و ستم بنياد كرد * بهر قتلش هر زمان امداد كرد

بود در خانه ولىّ كائنات * در تلاطم ، كشتى بحر نجات

ز آه جانسوزش دل زهرا شكست * در برويش ، مشرك ملعونه بست

هرچه گفت از زهر قاتل سوختم * شمع جان در نار جور افروختم

هيچكس غير از خدا يادش نكرد * گوش بر افغان و فريادش نكرد

عاقبت با لعل عطشان ، داد جان * همچو جدّش بر لب آب روان

رخت بست و رفت از دار فنا * شد جهان در ماتمش ، ماتم‌سرا

قطره ، جسم اطهرش عريان نبود * اهل بيتش بىسر و سامان نبود

بىكفن جسمش نشد پنهان به خاك * جسمش از خنجر نگشته چاك چاك

خزان گلزار

خزان گلزار

بعد سلطان سرير عدل و داد * تكيه زد بر تخت « كرّمنا » جواد