الامام الجواد ( ع ) ( نگاهى گذرا بر زندگانى امام جواد ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٥٧

جود جواد

دل افسرده‌ام با غم قرين است * كه در فكر جواد العارفين است

چرا غمگين در اين عالم نباشم * پريشان قلب ختم المرسلين است

شد از زهر جفا و كينه مسموم * جهان از ماتمش با غم قرين است

به هنگام شباب ، از كيد دشمن * خزان ، گلزار سلطان مبين است

ميان حجرهء در بسته بر او * ز آهش ، لرزه بر عرش برين است

غبار غم نشسته بر رخ ماه * گه قتل شه دنيا و دين است

لبش عطشان و جانش بر لبش بود * چنان جدّش كه دريا آفرين است

هنوزم در تمام كون ، قطره * به پا شور عزا در شهر دين است

هزار جان‌گرامى ، فداى جود جواد * دل شكستهء خود ، بسته‌ام به بود جواد

هماره مىرسد از كائنات و مخلوقات * نداى ذكر و ثنا ، مدحت و درود جواد

همه خلايق عالم ، غريق نعمت اوست * چرا كه نيست حدودى براى جود جواد

وصىّ حجّت هشتم ، سلالهء زهرا * خداى حىّ توانا بود شهود جواد

شب تولد درياى جود و احسان است * رسد به گوش سماواتيان ، سرود جواد

در اين ولادت چشم چراغ بزم وصال * شده است شاد ، دل والى ودود جواد