الامام الجواد ( ع ) ( نگاهى گذرا بر زندگانى امام جواد ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٥٥

از قصيده‌اى در مدح اهل بيت - عليهم السلام

روى آن دلستان نديدى تو * ماه آن آسمان نديدى تو

تو به كشتى نشسته‌اى شب و روز * ناخدا را عيان ، نديدى تو

همچو ماهى در آب غوطه‌ورى * از چه آب روان نديدى تو ؟

تو در اين باغ كرده‌اى منزل * صاحب گلستان نديدى تو

اهل كنعانى و و ليكن حيف * يوسف مصر جان نديدى تو

تو كه عنقاى قاب قوسينى * مرغ آن آشيان نديدى تو

اين ره شام را تو پيمودى * مير آن كاروان نديدى تو

تو گل و بلبل و چمن ديدى * هله ، آن باغبان نديدى تو

گر توئى طالب رخ دلدار * يار ، پيداست از در و ديوار

اى جمال تو قبلهء حاجات * من و قصر جلال تو ، هيهات

نور را آورى تو از ظلمت * طور ملك وجود را جلوات

بهر اثبات اقدس واجب * صفحهء طلعت تو شد مرآت

نشناسيم ما ترا به صفت * پى به خورشيد ، كى برد ذرّات

قلم قدرت جواهر صنع * نقش رويت كشيد بر صفحات

جبرئيل از براى درك حضور * ايستاده به آستانت مات

مرغ جانم به شاخ هر سمنى * با لب غنچه ، گويد اين ابيات

خواند حقّت ، ترا رسول اللّه * وحده لا إله الّا اللّه

* * *

اگر مرغ دلم ، شب زنده‌دار است * مرا در دل ، هواى هشت و چار است

بهشت و حور و قصر و باغ رضوان * رخ نيكوى يار گل عذار است

گلى ديدم به طرف بوستانى * كه بويش آيت پروردگار است

ز آه آتشين من هويداست * دلم پروانهء شمع نگار است

به خاك رهگذار آل عصمت * تعالى اللّه ، كه قطره خاكسار است