الامام الجواد ( ع ) ( نگاهى گذرا بر زندگانى امام جواد ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٣٧

. . . و بالاخره جنايت ام الفضل

به ياد آيد و سوزد ز پاى تا سر من * غم مصيبت چون آذر امام جواد

هنوز همچو صدف ، پر بود دل گردون * ز اشك ديدهء چون گوهر امام جواد

ببين كه روى زمين را تمام ، گلگون كرد * سرشك چشم ز خون احمر امام جواد

فكنده در مه ذيقعده آتشى به جهان * غم مصيبت چون اخگر امام جواد

فغان ز كينه و بيداد و ظلم امّ الفضل * كه بود زوجهء بد اختر امام جواد

بر آن خبيثه ، فزونتر عذابهاى جحيم * كند به روز جزا داور امام جواد

به امر معتصم ، آن بد خصال ، زهر جفا * رساند بر بدن اطهر امام جواد

گشاد در به روى شيعيان ز محنت و غم * چو بست در به روى انور امام جواد

ز اشك ، ديدهء ما گشت تر ، چو آمد خشك * ز سوز زهر جفا ، حنجر امام جواد

ز آتش ستم و جور ظلم امّ الفضل * به خاك تيره بدى بستر امام جواد

دريغ و درد ، كه جز آه جانگداز نبود * در آن مقام ، كسى ياور امام جواد

كه ناگه از وطن آمد امام دين هادى * كه بود او خلف اكبر امام جواد

فغان او بگذشت از فراز چرخ كبود * بديد چون كه رخ اصفر امام جواد

چو ديد ناله كه برخاست از دل پدرش * نشست با دل خونين ، بر امام جواد

گرفت با دل پر غم در آن زمان از مهر * چو جان خويش به سينه ، سر امام جواد

نظر ببست ز دنيا و سوى عقبى شد * شد آن قصور جنان ، منظر امام جواد

فغان كه بعد شهادت ، بماند از ره كين * سه روز روى زمين ، پيكر امام جواد

چو مشك ، خطّهء بغداد را معطر كرد * نسيم ، از جسد اطهر امام جواد

در اين حكايت جانسوز ، همچو دخت رسول * بريخت اشك عزا مادر امام جواد

در اين قضيه همى مويه كرد و آه كشيد * حكيمه آنكه بود دختر امام جواد

چو چشمه نيز روان گشت اشك عارفچه * به ياد ديدهء از خون تر امام جواد

« 1 » شدت سمّ ، يك شبانه‌روز « 2 » امام عليه الصلاة و السلام را آزار داد . تا آن كه به سال 220 هجرى در حالى كه تنها بيست و پنج سال از عمر شريفشان مىگذشت ، در روز

( 1 ) - صد قصيده ، عارفچه اصفهانى ، چاپ سنگى 1369 ، ص 330 - 327 . ( 2 ) - مدينة المعاجز ، علامه سيد هاشم بحرانى ، ص 537 .