مقتل الإمام أمير المؤمنين على بن أبى طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٣٣
آيت كردگار كه هنگام شهادت امير مؤمنان على عليه السّلام در آفاق آشكار شد
آيت كردگار كه هنگام شهادت امير مؤمنان على عليه السّلام در آفاق آشكار شد
آيت كردگار كه هنگام شهادت امير مؤمنان على عليه السّلام در آفاق آشكار شد
( 1 ) 107 - حسين از عبد اللّه ما را حديث كرد كه گفته است قاسم بن خليفه خزاعى براى من ، از ابو يحيى تيمى ، از عمر بن عبد اللّه از زهرى روايت كرد كه گفته است ، عبد الملك بن مروان مرا فراخواند و گفت نشانهء كشته شدن على عليه السّلام در بامداد روزى كه كشته شد چه بود ؟ گفتم نشانه كشته شدنش در آن بامداد اين بود كه در منطقه جابيه « 1 » هيچ سنگى از جاى برداشته نشد مگر اينكه زير آن خون تازه بود !
عبد الملك به من گفت آرى درست گفتى و هيچ‌كس جز من و تو نمانده است كه اين موضوع را بداند . « 2 »
آورده و گفته است محمد بن ربيعه كلابى از طلق از گفته مادر بزرگش ما را خبر داد كه مىگفته است من و ام كلثوم دختر على عليه السّلام بر او مويه‌گرى مىكرديم . بلاذرى هم در پايان شرح حال على عليه السّلام در حديث شماره 541 ص 498 ج 2 كتاب انساب الاشراف آورده است . مرثيه‌هايى كه براى على عليه السّلام سروده شده بسيار است گروهى از صحابه حضرت ختمى مرتبت او را مرثيه گفته‌اند ، به ص 228 ج 11 اغانى و ص 65 ج 3 الاصابة و ص 169 ج 1 الكامل مبرد و ص 111 ج 18 اغانى و ص 350 ج 5 خزانة الادب و ص 326 ج 1 الغدير هم ملاحظه شود . ( 1 ) . معنى آن در لغت گودال و استخرى است كه براى شتران در آن آب اندوخته مىكرده‌اند و نام دهكده‌يى از اعمال دمشق است و در ناحيه جولان قرار دارد براى آگهى بيشتر به ص 33 ج 3 معجم البلدان ياقوت حموى چاپ 1906 ميلادى مصر مراجعه فرماييد - م . ( 2 ) . اين حديث را منابع بسيارى است ، ابو نعيم اصفهانى آن را در دلائل النبوه آورده و از نشانه‌هاى نبوت دانسته است ، بيهقى هم آن را در كتاب دلائل النبوه خود آورده است ، حاكم