ينابيع المودة لذوي القربى ( على و شكوه غدير بر فراز وحى و رسالت ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٧٥

طول سجده رسول خدا

طول سجده رسول خدا

طول سجده رسول خدا

چون يكى از حسنين عليهما السلام بر دوش او سوار شده بود رسول خدا بودند كه در حديقه بنى نجار در حالى كه حسن و حسين عليهما السلام در آنجا خواب بودند كه دو بزرگوار را بعد از بيدارشدنشان بر دوش خود حمل كردند و فرمودند :

( نعم الراكبان ، و ابوهما خير منهما ) - چه خوب سوارانى هستند و پدرانشان از خودشان بهتر است ، و نيز رسول خدا در صلى اللّه عليه و آله و سلم در حالى كه اصحابش به او اقتدا كرده بودند ، نماز مىخواندند ، سجده‌اش را طول دادند ، بعد از نماز كه از طول سجده او سئوال شد ، فرمودند : « انّ ابنى ركبنى و كرهت ان ارفع رأسى حتّى ينزل باختياره ) پسرم حسين يا حسن بر دوشم سوار شده بود خوش نداشتم سرم را بردارم تا به اختيار خود فرود آيند . اين امر رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم اظهار شرافت و عظمت قدر و منزلت آن بزرگواران در نزد خداوند است كه على عليه السلام را بر دوش خود حمل و بالا برد ، اشاره به اين است كه او پدر فرزندان و امامان از صلب خودش مىباشد ، همچنانكه در نماز استسقاء عبايش را برگرداندند و به آن وسيله اعلام نمودند كه برگرداندن آن اعلامى است ، آنكه را معصوم حمل نمايد پس او معصوم است و فرمودند : « يا على خداوند گناهان پيروان و دوستان تو را بر گردن من نهاد و آن را براى من آمرزيد اين قول خداوند است كه فرمود : ( لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَ ما تَأَخَّرَ ) « 1 » تا خداوند گناهان پيش و بعد تو را بيامرزد و اعلامى است بر اينكه رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم اصل درخت است و على و حسن و حسين عليهم السلام شاخه‌هاى آن . »

و سپس فرمودند : « اين سرّى است كه رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم

( 1 ) - فتح 2 .