ينابيع المودة لذوي القربى ( على و شكوه غدير بر فراز وحى و رسالت ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٣٩

حبّ على عنوان صحيفه المؤمن

فرمودند : « اى على جايگاه تو در بين مردم نيست مگر چون سوره « قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ » در قرآن ، كسى كه سه بار اين سوره را بخواند گويا تمام قرآن را خوانده است و همچنين تو يا على ، چنان كه هر كس « قلبا » تو را دوست داشته باشد به يك سوّم ايمان دست يافته و هر كس تو را در دل و زبان دوست داشته باشد ، دو ثلث ايمان را يافته است ، و هر كس به دل و زبان و دستش ، ( عملا ) ترا دوست بدارد ، ( فقد جمع الايمان كلّه و الّذى بعثنى بالحق نبيا لو احبّك اهل الارض كما يحبّك اهل السّماء لما عذّب اللّه احدا منهم بالنار » - « حقيقتا كه ايمان و تماميت آن را كسب كرده است .

قسم به كسى كه بر حق مرا به رسالت مبعوث كرد ، اگر اهل زمين همچون اهل آسمان ترا دوست مىداشتند ، خداوند يك فرد از ايشان را هم به آتش عذاب نمى كرد .

ابن مغازلى از نعمان بن بشير از رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم نقل كرده كه فرمودند : « ما انزل اللّه فى القرآن آيه يقول فيها ( يا ايّها الّذين آمنوا الّا و علىّ رئيسها و اميرها ) - « خداوند هيچ آيه در قرآن نازل نكرده كه در آن آيه خطاب ( اى ايمان‌آوردگان ) باشد مگر اينكه على رئيس و امير آنان است و صاحب همين طريق گويد :

جماعتى از شخصيت‌هاى مورد اعتماد اين روايت را از اعمش و ليث بن ابو العلى و غير ايشان از مجاهد و عكرمه و عطاء و ايشان نيز جميعا از ابن عباس نقل كرده كه هيچ آيه‌اى كه ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ) در رأس آن باشد نازل نشد ، جز اينكه « على امير و شريف آنان » است بدرستى كه خداوند اصحاب محمد صلى اللّه عليه و آله و سلم را در مواردى مورد عتاب ( و تهديد و ملامت ) قرار داده و حال آنكه على را جز به خوبى ياد نكرده است .

طبرانى از ابن عباس نقل كرده كه گفت : بيشتر از سيصد آيه قرآن در شأن على نازل شده است كه همه در مدح او مىباشند .