كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٧٠٣

افلاك عشق ( در رثاى حضرت علىّ اكبر ( ع ) )

شاه چون جان تنگ بگرفتش به بر * گفت : اى از رفتنت دل شعله‌ور !

سست پيمانى برِ عشاق نيست * سخت جانى ، شيوه مشتاق نيست

تا نباشد غير حق در دل دگر * از تو هم برداشتم دل اى پسر !

شاهزاده تاخت در ميدان جنگ * روى گيتى شد ز تيغش لعل رنگ

گفت : هستم من علىّ بن الحسين * شاه شرق و غرب و ، شمس خافقين

من دفاع از حقّ و از آيين كنم * پيروى از رهبران دين كنم

هرطرف رو كرد بر هم ريخت صف * لشكر از بيمش گريزان هرطرف

تشنگى شد چيره بر وى ناگهان * برد از دست شكيبايى عنان

تشنه بود آرى و ليكن بيشتر * تشنه بودش دل به ديدار پدر

رو ز لشكر كرد سوى خيمه‌گاه * تا ببيند بار ديگر روى شاه

گفت : بابا ! از عطش بگداختم * سويت اى بحر حقيقت تاختم

شه زبان خود نهادش در دهان * از يم عشقش بزد آبى به جان

گفت : هان ! آهنگ رفتن ساز كن * بار ديگر كارزار آغاز كن

جَدّ تو ، ديده به سويت بسته است « 1 » * منتظر در راه تو بنشسته است

تا كند سيرابت اى پژمرده جان * كو بود ساقىّ بزم عاشقان

جان به كف ، سرمست عشق و گرم راز * زد به قلب آن گروه كينه‌ساز

پيش تيغ و تير با شوق و شعف * سينه و دل ساخت آماج و هدف

ناگهان شمشيرى آمد بر سرش * رفت ديگر تاب و طاقت از بَرش

روى خاك افتاد آن افلاك عشق * گشت از افلاك برتر ، خاك عشق « 2 »

البته اين مثنوى عاشورايى مرحوم نظام وفا در قياس با ديگر اشعار آيينى او ، تجربهء چندان موفقى نيست .

( 1 ) . در اينجا ديده بستن به معناى چشم دوختن آمده ! درحالىكه معنايى كاملا متفاوت با آن دارد و به معناى صرف‌نظر كردن و ترك كردن است . ( 2 ) . خورشيدسرايان ، سيد على اصغر صائم كاشانى ، ص 40 و 41 .