كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٦٨٢

قبلهء عشاق

. . . گريه كرد

آب در مقابلش قد كشيد و گريه كرد * ماجراى ديگرى آفريد و ، گريه كرد

خسته بود روح عشق از حصار زندگى * شد كبوترى رها ، پر كشيد و گريه كرد

طاقت و توان نداشت ، مثل موج بيقرار * در كنارهء فرات آرميد و گريه كرد

آفتاب بعد او ، تيره شد ، سياه شد * چشم ماه خسته شد بس كه ديد و گريه كرد

مرد عشق آمد و ، بر هزار گل نشست * از بهار آخرين دل بريد و گريه كرد

90 . موسوى آرانى ، سيد شهاب ( موسوى )

در سال 1304 در آران كاشان به دنيا آمد و در سال 1368 درگذشت و در زادگاه خود به خاك سپرده شد . او در شعر « موسوى » تخلص مىكرد و اشعار او بيشتر صبغهء آيينى داشت .

ازوست :

قبلهء عشاق

عارف و عامى به جستجوى حسين‌ست * خلق جهانى در آرزوى حسين‌ست

گرچه به جز كعبه قبله‌اى نشناسم * قبلهء عشاق ، خاك كوى حسين‌ست

آيهء « تطهير » در نُبىست به شأنش * سورهء « و اللَّيل » وصف روى حسين‌ست

معنى هر آيه‌اى ز سورهء « وَ الشَّمس » * شمه‌اى از صورت نكوى حسين‌ست

لطف بهشت و صفاى روضهء رضوان * طُرفه نشانى ز خُلق و خوى حسين‌ست

آنچه رهاند تو را ز آتش دوزخ * هست يقينم كه آبروى حسين‌ست

گفت محمّد كه : دشمن‌ست خدا را * هر كه عدوى من و عدوى حسين‌ست

ماه محرّم مگر دميده كه اين سان * باز به هر گوشه گفتگوى حسين‌ست

آب روان را كه مَهر فاطمه خوانند * بسته ندانم چرا به روى حسين‌ست ؟ !

وااسفا ! در زمين ماريه « 1 » گويى * خون خدا جارى از گلوى حسين‌ست

در صف محشر همه به فكر بهشت‌اند * « موسوى » آنجا به جستجوى حسين‌ست « 2 »

( 1 ) . سرزمين كربلا . ( 2 ) . خورشيدسرايان ، ص 67 .