كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٦٧٧

جاودانه

لالهْ خونين سر زد از دامان خاك * شرمگين شد چهر مهر تابناك

صبح بر روى شقايق خنده زد * نقش خون بر رفته و آينده زد

آفتابى سرخ از يثرب دميد * نينوا را دامن اندر خون كشيد

شد زمين گلرنگ و شد آفاق سرخ * شهر سرخ و كوچه سرخ و طاق سرخ

فرش را امواج خون در بر گرفت * عرش از معراج خون زيور گرفت

مصطفى گلبوسه بر آن لاله زد * ز آتش شوقش به لب تبخاله زد

مرتضى خندان به چهرش بنگريست * كاين گل محراب خونين علىست

شادمان زهرا شد از ديدار او * بوسه زد بر حنجر و رخسار او

در ملك افتاد شور و همهمه * بوسه زد بر حنجرش چون فاطمه

لرزه در نُه طاق افلاك اوفتاد * نقش ثار اللّه چو بر خاك اوفتاد

يثرب آن شب كربلا زاييده بود * تكسوار دشت « لا » زاييده بود

زاده شد در دامن يثرب ، حسين * پاسدار خندق و بَدْر و حُنَين « 1 »

تا گردش زمانه و ليل و نهار هست * نام حسين هست و حسينىْ شعار هست

اين نام پرشكوه بر اوراق روزگار * جاويد هست تا ورق روزگار هست

تا در دلى ز شوق حقيقت زبانه‌اىست * زين حق‌پرست در همه‌جا حقگزار هست

تا موج مىخروشد و تا بحر مىتپد * ياد از خورش او به صف كارزار هست

تا سر زند سپيده و تا بشكفد سحر * خورشيد روى او به جهان آشكار هست

تا عدل هست ، رايتِ او هرطرف به پاست * تا ظلم هست ، نهضت او استوار هست

تا در زمانه رسم يزيدست برقرار * سوداى دادخواهى او برقرار هست

تا لاله سر زند ز گريبان كوهسار * دلها ز داغ اصغر او ، داغدار هست

( 1 ) . سرود درد ، حميد سبزوارى ، ص 364 و 365 .