كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٦٤٩

3

خاموش شد چو شمع شب‌افروز اهل بيت * دنيا گرفت آه غم‌اندوز اهل بيت

گرديد همچو شام سيه روز اهل بيت

( كاش آن زمان ز آه جگرسوز اهل بيت ) * ( يك شعله برق خرمن گردون دون شدى )

نشنيده گوش چرخ چنين تلخْ داستان * ناديده چشم دهر چو اين ظلم در جهان

پشت زمانه خم شده زين محنت گران

( كاش آن زمان كه اين حركت كرد آسمان ) * ( سيماب‌وار گوى زمين بىسكون شدى )

دردا كه از جفاى فلك آن وجود پاك * افتاد همچو گوهرِ تابنده در مغاك

با آن دل شكسته و با جسم چاك چاك

( كاش آن زمان كه پيكر او شد درون خاك ) * ( جان جهانيان همه از تن برون شدى )

بگذشت چون بخاطر او وعدهء الست * در كشتى شهادت ، چون نوح برنشست

در موج‌خيز حادثه خوش داد جان ز دست

( كاش آن زمان كه كشتى آل نبى شكست ) * ( عالم تمام غرقهء درياى خون شدى )

پيدا شود چو روز قيامت فروز حشر * با آفتاب شعله‌ور و تاب‌سوز حشر

گيرند مزد خويشتن اعداى او ز حشر

( اين انتقام گر نفتادى به روز حشر ) * ( با اين عمل معاملهء دهر چون شدى )

ميزان عدل و داد چو در محشر آورند * آنگاه خيل قوم ستم گستر آورند

پس داورى ز كرده سوى داور آورند

( آل على چو دست تظلّم برآورند ) * ( اركان عرش را به تلاطم درآورند )