كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٦٤٨

3

باد خزان به گلشن آل على وزيد * از عرش زين چو شاه به روى زمين رسيد

آندم كه تشنه‌لب ، لب شط مىشدى شهيد

( بودند ديو و دد همه سيراب و مىمكيد ) * ( خاتم ز قحط آب سليمان كربلا )

داغى نشسته بر رخ گردون كه تا ابد * زين جانگداز واقعه هرگز نمىرود

دلها درون سينه ز اندوه مىتپيد

( ز آن تشنگان هنوز به عيوق مىرسد ) * ( فرياد العطش ز بيابان كربلا )

دون همّتان ز حىّ توانا نكرده شرم * از اهل بيت و عترت طه نكرده شرم

ز آن تشنه كشته بر لب دريا نكرده شرم

( آه از دمى كه لشكر اعدا ، نكرده شرم ) * ( كردند رو به خيمهء سلطان كربلا )

لشكر چو در خيام شه ارجمند شد * در باغ خلد خاطر زهرا نژند شد

احمد گريست زار و على دردمند شد

( آندم فلك بر آتش غيرت سپند شد ) * ( كز خوف خصم در حرم افغان بلند شد )

3

3

بيداد خصم تيره دل از حدّ فزون شدى * زين ماجرا ز ديده روان سيل خون شدى

همچون سپهر روى زمين نيلگون شدى

( كاش آن زمان سرادق گردون نگون شدى ) * ( وين خرگه بلندْستون بىستون شدى )

آمد زمانه زين غم جانسوز در ستوه * تا شد شهيد خنجر كين شاه با شكوه

رفتند سوى خيمه چو آن بىحيا گروه

( كاش آن زمان درآمدى از كوه تا بكوه ) * ( سيل سيه كه روى زمين قيرگون شدى )