كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٦٤٧

2

خلق جهان ز سوز نهان نوحه مىكنند * از دست داده تاب و توان نوحه مىكنند

هر جا ز ديده اشك‌فشان نوحه مىكنند

( جن و ملك بر آدميان نوحه مىكنند ) * ( گويا عزاى اشرفِ اولاد آدم است )

شاهى كه افتخار به دو كرده عالمين * بابش علىّ و فاطمه را هست نور عين

از شرم روى او به حجابند نيّرين

( خورشيد آسمان و زمين نور مشرقين ) * ( پروردهء كنار رسول خدا حسين ( ع ) )

2

2

كردند كوفيان همه دامان كربلا * گلگون ز خون پاك شهيدان كربلا

خون موج زد ز بحر خروشان كربلا

( كشتى شكست خوردهء طوفان كربلا ) * ( در خاك و خون فتاده بميدان كربلا )

كس در زمانه نيست كزين غم فسرده نيست * آنكو كه دل شكسته ازين درد نيست كيست

هر چند كار چرخ فسونگر ستمگريست

( گر چشم روزگار بر او فاش مىگريست ) * ( خون مىگذشت از سر ايوان كربلا )

در نينوا نبود چو آبى به غير اشك * چشم فلك نديد سرابى به غير اشك

اطفال را نبود جوابى به غير اشك

( نگرفت دست دهر گلابى به غير اشك ) * ( ز آن گل كه شد شكفته به بستان كربلا )

با آنكه بود شاه بر آن قوم ميهمان * بر قتل او كمر همه بستند بر ميان

كى اين ستم رسيده به همان ز ميزبان

( از آب هم مضايقه كردند كوفيان ) * ( خوش داشتند حرمت مهمان كربلا )