كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٦٤٦

1

صلاى غم

صلاى غم

1

1

از موج فتنه چشم جهان غيرت يم است * وز تندباد حادثه پشت فلك خم است

صبح اميد چون شب تاريك مظلم است

( باز اين چه شورش است كه در خلق عالم است ) * ( باز اين چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است )

هر جا نشان محنت و مردم بغم قرين * افكنده‌اند غلغله تا چرخ هفتمين

گردون فكنده بس گره از درد بر جبين

( باز اين چه رستخيز عظيم است كز زمين ) * ( بىنفخ صور خاسته تا عرش اعظم است )

از لوح سينه رفته چرا نقش آرزو * فريادها شكسته ز اندوه در گلو

خورشيد برده سر بگريبان غم فرو

( اين صبح تيره باز دميد از كجا كزو ) * ( كار جهان و خلق جهان جمله درهم‌ست )

هر جا به گوش ميرسد آواى انقلاب * خلقى بماتمند و جهانى در اضطراب

جان در تلاطم آمده دل را نمانده تاب

( گويا طلوع مىكند از مغرب آفتاب ) * ( كآشوب در تمامى ذرّات عالم است )

روشن به راه ديده چراغ اميد نيست * كس را هواى شادى و گفت و شنيد نيست

زين ابر تيره اختر شادى پديد نيست

( گر خوانمش قيامت دنيا بعيد نيست ) * ( اين رستخيز عام كه نامش محرّم است )

شورى بسر افتاده كه جاى مقال نيست * جز غم نصيب مردم شوريده حال نيست

باغ حيات را پس ازين اعتدال نيست

( در بارگاه قدس كه جاى ملال نيست ) * ( سرهاى قدسيان همه بر زانوى غم است )