كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٦٤٤

قصّهء باغ شفقِ پرپر

اسم مقدّسى كه مىگم ، چيه ؟ ! * اون كه مىگم دلش بزرگه ، كيه ؟ !

قصّه ما « به سر رسيد » نداره * قهرمونى به جز شهيد نداره

يه دخترى بود و دلش بزرگ بود * يه روز اسير چند تا گلّه گرگ بود

پوشيده بود مثلى كه ماه تو هاله * سن‌ِّشو تو خوب مىدونى ، سه ساله

رو مقنعه‌ش ، رديف پولكى داشت * بابا ، مامان ، داداش كوچكى داشت

عشق و مىگن خداييه ، راس مىگن * دختر مىگن باباييه ، راس مىگن

عشقِ باباش توى دلش به جوش بود * يه مرد خوش قد و بالا عموش بود

هردو براش مثل گل و نور بودن * مىمرد اگر يه روز ازِش دور بودن

چه كار كنه ؟ تاب صبورى نداشت * بچّه بود و ، طاقت دورى نداشت

سه ساله بود ، اما موهاش سفيد شد * وقتى باباش پيش چِشاش شهيد شد

چقدر آشنا مىنُمايى غريبه ! * بگو از كجا ، از كجايى غريبه ؟

درين شهر و اين شب چه بىسر پناهى ! * ندارى مگر آشنايى غريبه ؟ !

دل نخلها ، تازه شد از عبورت * مگر تو ولىِّ خدايى غريبه ؟

تو در آسمان نگاهت چه دارى ؟ * كه كردى دلم را هوايى ، غريبه !

غبار كدامين سفر بر تو مانده‌ست ؟ * كه گرد از دلم مىزدايى غريبه ؟

تن شهر ، بوى تو را مىدهد آه ! * تو جان كدام آشنايى غريبه ؟ !

تو را مىشناسم ، تو را مىشناسم * تو همرنگ خون خدايى غريبه !

كمين‌گاه ديوَست اين شهر ، اين شب * مگر در دل من درآيى غريبه !

تو رفتى و مانده‌ست در كوچهء شهر * نشان از توام ردِّپايى ، غريبه !

كاروان ره مىسپرد ، اما دل و جان سوخته * اشك ، دريا مىنُمود امّا بيابان سوخته !

باد از باغ شفق - پرپر چه زخمى مىگذشت * دامنش امّا ز گُلداغ شهيدان سوخته

آه از آن شام غريبانى كه بر عالم گذشت * دشت و دريا غرق خون ، پيدا و پنهان سوخته

ديدم آن شب بر زمين خاكستر پروانه را * شمع را ديدم ولى سر در گريبان ، سوخته