كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٦٣٤

تضمين غزل اقبال لاهورى

هاتف غيب به گوش دلم اين نكته بگفت : * خيز اى غافل و ديگر منشين با غم جفت

بايد امروز همه گفت گل و گل بشنفت

( گل پيوند نبوّت به ولايت بشكفت ) * ( باغ دين لطف و صفاى دگرى پيدا كرد )

منشين اى دل نوميد ! پريشان و ملول * زانكه آن آيت رحمت به جهان كرد نزول

شادمانند ازين امر همه آل رسول

( مصطفى گشت سرافراز كه زهراى بتول ) * ( چون حسين از على اكنون پسرى پيدا كرد )

آنكه ويران شد ازو خانهء بيداد ، آمد * آن كزو كشور توحيد شد آباد ، آمد

رهبر راهروان از پى ارشاد آمد

( نيوا همچو نى از شوق به فرياد آمد ) * ( كه حسين آمد و ره ، راهبرى پيدا كرد )

آنكه بر كشور تقوى و شهامت شه بود * آنكه خود پيرو حق ، رهبر هر گمره بود

آنكه نور بصر حيدر و ، ثار اللَّه بود

( بر سر كوى وفا خيمه زد و آگه بود ) * ( كه چرا پر خطر اين سان گذرى پيدا كرد )

آنكه با دوست بود دوست به جان خصم عدوست * هست فرمانبر حق ، رسم و رهش جمله نكوست

هستى خويش فدا كرد همه در ره دوست

( رسم آزادگى و شيوهء جانبازى ازوست ) * ( بيشهء عشق عجب شير نرى پيدا كرد )

جز نبى گر نشناسييش نظيرى ، شايد * كه محال است چنو مادر گيتى زايد

پرده آن ماه چو مىخواست ز رخ بگشايد

( شوق لرزيد كه سر باخته‌اى مىآيد ) * ( عشق خنديد كه ره رهسپرى پيدا كرد )