كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٦١٥

6

به عزم آخرين ديدار فرزندان و خواهرها * فرود آمد ز مركب آن سپهسالار بىياور

پياپى كودكان را از محبّت بوسه زد بر رخ * يكايك خواهران را سود دست مرحمت بر سر

به خواهر گفت كاى باليدهْ سروِ گلشن عصمت * مرا منزل به پايان مىرسد تا لحظه‌اى ديگر

مبادا لطمه بر صورت زنى ، ناخن به رخ سايى * غم مرگ برادر گرچه دشوار است بر خواهر

بود خصم تو را اين فتح ، آغاز سيه روزى * ولى باشد شكست ما نخستين گام پيروزى

5

5

بر اين صحراى پر بيم و هراس اى مه متاب امشب * كه دامانت نسوزد از لهيب اضطراب امشب

سزد گر چهره پنهان مىكنى در هالهء حسرت * كه اصغر را نمىيابى در آغوش رباب امشب

نهان شد چهرهء خورشيد يثرب در نقاب خون * جهان شد بزم ماتم در عزاى آفتاب امشب

بر اين تن‌ها كه هريك رنگ گل‌هاى جنان دارد * ببار اى آسمان از چشم اخترها گلاب امشب

جدا شد ساقىِ اين كاروان را دست از پيكر * بده اين كودكان را اى فلك از ديده آب امشب

اگر ديشب نخفتى از عطش در دامن مادر * بخواب اى كودك شيرين زبان ، راحت بخواب امشب

سر از خاك نجف بردار اى غمخوار مظلومان * براى دستگيرى ز اين اسيران ، كن شتاب امشب

بيا وَز اهل بيت خويش امشب پاسدارى كن * گرفتاران غم را از محبت غمگسارى كن

6

6

ز غم در دل گره شد ناله‌ام اى اشك ! توفانى * دلم لبريز خون شد اى شب اندوه ! پايانى

چنان اهريمن آتش زد گلستان حسينى را * كه مرغان بهشتى را نه سر ماند و نه سامانى

در آن دشت پر از وحشت ز بيم حملهء گرگان * گريزان است از هر سو غزالى در بيابانى

گر از حال يتيمان لحظه‌اى غافل شود زينب * دهد جان كودكى در دامن خار مغيلانى

مگر شويى غبار بيكسى از چهرهء طفلان * بيفشان اى فلك اشكى ، ببار اى ابر بارانى

بر اين جانبازى و ايثار و اين صبر و شكيبايى * به كيوان ، ديدهء هر اخترى شد چشم حيرانى

گمانم مرغكى گم كرده امشب آشيانش را * بگرد اى باغبان ! شايد به دست آرى نشانش را