كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٦٠٣

5

زين داغ ، مرتضى به بهشت برين گداخت * زين درد ، مجتبى به رياض جنان گريست

گريد چگونه ابر بهارى به باغ و راغ * زينب كنار كشتهء تو آن چنان گريست

آن سان كنار نعش تو بگريست زار زار * كز سوز آن مُحبّ و مُعاند شد اشكبار

4

4

اى پشت چرخ خم ز عزاى تو يا حسين * وى ناى دهر پر ز نواى تو يا حسين

روح الامين ملول و غمين در حريم قدس * چون نوحه‌گر سروده رثاى تو يا حسين

بر انبيا به حسرت و اندوه و درد و داغ * خوانده حديث كرب و بلاى تو يا حسين

هم آدم صفى به دريغت فشانده اشك * هم نوح كرده نوحه براى تو يا حسين

كس را چه پايه تا كه كند تعزيت به پا * صاحب عزاى توست خداى تو يا حسين

آن آيت جلال و جمالى كه نطق حق * لال است در بيان ثناى تو يا حسين

دست قَدر به حكم ازل بر فراشته‌ست * برتر ز نُه سپهر لواى تو يا حسين

كلك قضا به امر مشيّت رقم زده‌ست * بر لوح دهر نقش بقاى تو يا حسين

گر منهدم شود همه اركان كاينات * نبوَد خلل‌پذير بناى تو يا حسين

آيد هنوز از دل اين نيلگون رواق * در گوش هوش بانگ رساى تو يا حسين

كآزاده تن به پستى و ذلت نمىدهد * فرياد عزّت است نداى تو يا حسين

تا كاروان خلق به گيتى روان بود * نامت چراغ روشن اين كاروان بود

5

5

كوى اميد و كعبهء احرار ، كربلاست * معراج عشق و مطلع انوار ، كربلاست

باد صبا ! ز من به كليم اين خبر ببر * با او بگو كه موقف ديدار : كربلاست

گر طالب تجلّى انوار سرمدى * بشتاب ، ز انكه جلوه‌گه يار ، كربلاست

آنجا كه با شئون جلال و جمال خويش * سلطان غيب گشته پديدار ، كربلاست

اى خسته از تطاول هجران ! به هوش باش * ميعاد وصل و منزل دلدار ، كربلاست

خواهى اگر كه محرم سرّ ازل شوى * در نِه قدم كه خلوت اسرار ، كربلاست