كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٥٨٩

مكتب عشق ( در رثاى حضرت ابو الفضل ( ع ) )

عَمِّ امام و ، أخ و ابن امام * حضرت عباس ( عليه السّلام )

اى عَلم كفر نگون ساخته ! * پرچم اسلام برافراخته !

مكتب تو ، مكتب عشق و وفاست * درس الفباى تو ، صدق و صفاست

مكتب جانبازى و سربازىست * بىسرى ، آنگاه سرافرازىست

شمع شده ، آب شده ، سوخته * روح ادب را ، ادب آموخته

آب فرات از ادب توست مات * موج زند اشك به چشم فرات

ياد حسين و لب عطشان او * و آن لب خشكيدهء طفلان او

تشنه برون آمدى از موج آب * اى جگر آب برايت كباب

ساقى كوثر ، پدرت مرتضىست * كار تو ، سقّايى كرب و بلاست

مشكِ پر از آب حياتت به دوش * طفل حقيقت ز كفَت آب نوش

درگه والاى تو در نشأتين * هست درِ رحمت و باب حسين

هر كه به دردى ، به غمى شد دچار * گويد اگر يكصد و سى و سه بار :

اى علَم افروخته در عالمَين * اكْشِف يا كاشفَ كرْبِ الحسين

از كرم و لطف جوابش دهى * تشنه اگر آمده ، آبش دهى

چون نُهم ماه محرم رسيد * كار بِدان جا كه نبايد كشيد

از عقبِ خيمهء صدر جهان * شاهِ فلكْ جاهِ ملكْ پاسبان

« شمر » به آواز تو را زد صدا * گفت : كجاييد بَنُو اخْتَنا ؟ !

تا برهانند ز هنگامه‌ات * داد نشان خطِّ امان نامه‌ات

رنگ پريد از رخ زيباى تو * لرزه بيفتاد بر اعضاى تو :

من به امان باشم و ، جان جهان * از دم شمشير و سنان ، بىامان ؟ !

دست تو نگرفت امان نامه را * تا كه شد از پيكر پاكت جدا

مزد تو زين سوختن و ساختن * دست سپر كردن و سر باختن :

دست تو ، شد دست شه لا فتى * خطّ تو ، شد خطّ امام خدا

پنج امامى كه تو را ديده‌اند * دست علَم گير تو بوسيده‌اند

طفل بُدى ، مادر والاگهر * بردت تا ساحت قدس پدر